Sa Muli Kong Pagpikit

Sa Muli Kong Pagpikit

Sa aking pagtulog ay ang pagsara ng aking mga mata. Sa pagsara ng aking mga mata ay ang pamamahinga ng aking katawang lupa. Sa pamamahinga ng aking katawang lupa ay ang pansamantalang pananahimik ng aking imahinasyon. Sa pananahimik ng aking imahinasyon ay ang paghinto sa pagsulat ng aking kamay. Sa pagkakataong ito ay tuluyan nang nawalan ng silbi ang lapis at papel na bumuo ng aking buhay. Sa paglimot ko sa lapis at papel ay ang pagsikip ng aking dibdib, pagtagaktak ng aking pawis at pagulat na pagbalikwas ng aking katawan mula sa aking kinahihigaan. Doon ako natauhan! Hindi maaaring hindi managinip – hindi maaaring hindi magsulat. Pagkat hindi maisasabuhay ang isang panaginip kung hindi kikilos ang kamay, lapis at papel. At hindi mabubuo ang isang magandang paglalakbay kung sasabay sa pamamaalam ng masikat na araw ang aking panaginip.

Kaya’t muli akong humiga. Muli akong pumikit. Muli akong namahinga at sinigurong gising ang imahinasyon at nakahanda ang lapis at papel. Ngayon ay maaari na akong maglakbay nang walang pangamba. Tutunguhin ko ang lugar kung saan nabubuhay ang hindi dapat mabuhay, nanunumbalik ang hindi dapat manumbalik at nagpapatuloy ang noo’y hindi na ipinagpatuloy. 

Aug. 23,2014

TSSSSK! Hindi ako makatulog. Napakaingay sa baba! Ay oo nga pala, nasa ibang bahay pala ako. Kaarawan ng kaibigan ko at ginabi ang kanyang selebrasyon kung kaya’t minabuti na naming tropa na dito nalamang magpalipas ng gabi. Delikado na rin kasi sa daan kung ipagpipilitan pa naming umuwi. Pero…nakakainis talaga. Kailangan kong managinip!

“Lara, Yxi, hindi talaga ako makatulog”, sabi ko sa dalawa ko pang kasama na kasabay kong paikot-ikot sa latag na kumot sa sahig na aming kinahihigaan.

“Kami ngarin ate. Paano to?”,  reklamo nila.

Maya-maya pa’y naging blangko ang lahat.

“Ate nanaginip ka! Nanaginip ka!” ,sigaw ni Lara.

“’Ha? Talaga?”, pagtataka kong tanong habang kinakamot ang ulo.

“Basta ate nanaginip ka”, paggigiit niya sabay lagay ng 250.00 sa loob ng aking bag.

Booom! Malakas na kalabog ang gumising sa akin. Bumangon ako na waring nagtataka sa paligid. Hindi agad ako naka pagsalita pagkat ang tangi kong iniisip ay kung nanaginip ba ako. Teka…

“Lara, Yxi !Nanaginip ako !” , sigaw ko.

“Talaga ate? Anong napaginipan mo?", nakangiti nilang tanong?

“Inabutan mo daw ako Lara ng 250.00 dahil iginigiit mong na naginip ako kahit hindi ko maalalang na naginip ako”.


Aug.24,2014

“Ako na.”

“Hindi, ako na.”

“Kaya ko na.Ako na”

“Tutulong nga ako di ba?”

“Isa!”

“Ako na.”

“Dalawa. Papangatlo pa?”

“Ok.Fine!Dito na lang ako sa tabi mo”.

Ay sus naman itong lalaking ito. Ang kulit. Sinabi na ngang kaya ko na, ayaw pang maniwalang kaya ko na.Teka, narito ako sa simbahan. Talaga? Bumalik ako dito? Ito na naman ako at naglilinis. Kinukuskos ang na putikang sahig. Pero hindi ako makapaniwalang narito muli ako. Dalawang taon akong nawala at wala paring pinabago ang lugar na ito.

Hindi maalis ang ngiti sa aking labi habang walang kapagurang nililinis ang buong gusaling kinagisnan kong paglaanan ng lakas at oras. Gusaling iniwan ko upang mag-aral sa sekular na paaralan upang maipagpatuloy ang pangarap sa akin nga king mga magulang. Subalit sa muli kong pagtungtong sa lugar na iyon ay puno parin ng pagtataka ang aking isip.

Muli na namang kumunot ang aking noo nang mapansin kong nakatapat na pala sa akin ang lalaking kanina pa ini-aalok ang kanyang tulong. Tinitigan ko siya nang mala-tigreng titig at gayun din ang kanyang iginanti.

KRAAANGGG!

Na bigla ang aking mata sa pagamulat. Napalakas ata ang bolyum na nailagay ko sa aking alarm clock. Woooh! Grabe! Akala ko bumalik na talaga ako doon! Makaligo na nga.

Teka, sino yung lalaki? Tsssk. Di ko maaalala ang mukha niya! Arggg! Di bale na nga lang.


Aug. 25,2014

Tiyak na magugulat sila.

“Happy Birthday to you. Happy birthday to you. Happy birthday happy birthday happy birthday to you.”

“Aba ako ang ginulat niyo ha. Akala ko’y kayo ang masusurpresa sa pagdalaw ko rito. Maraming salamat po sa inyong lahat.”

Binati ako ng mga taga Bible College ng maligayang kaarawan. Narito na naman ako sa simbahan. Pero mayroon akong kailangang Makita.

“Excuse me, excuse me, nakita niyo po ba si Sheena?”, tanong ko sa mga nakatayo sa poste.

“Hindi e”, sagot nila.

Hinayaan ko na lamang na kusa siyang magpakita. Subalit hindi ko na siya nakita.


Aug. 25,2014

Naulan na naman. Diretsuhin ko na to. Bahala na kung may makakita sa akin. Pero nakakahiya. Naka shorts lang ako at puting t-shirt. Hindi pa rin humihilom ang mga sugat ko dahil sa bulutong. Ano ba iyan. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Subalit malayo pa ang iikutan ko kung sa ibang daan ako liliko. Sige na nga. Bahala na.

Sa aking paglalakad ay ang pagbuhos ng malakas na ulan. Palinga-linga rin ang aking mga mata, nagmamasid sa mga maaaring makakita sa akin. Dadaan ako sa kalsada ng aming simbahan nang may nag-uumapaw na pag-aalangan. Maya-mayapa’y may papalapit na mga naka-barong na kalalakihan at mga naka-paldang kababaihan. Agad kong itinakip ang payong sa aking mukha upang hindi nila ako mamukhaan. Nagtagumpay ang unang pagsalubong subalit hindi ako nakaligtas sa mga sumunod pang dumaan. Nakilala nila ako at dahil sa kahihiyan ay kumaripas ako sa pagtakbo.

“Anak, bumangon ka na. Pawis na pawis ka. Buksan mo ang electricfan at magpalitka ng damit.”, panggigising ni Inay.


Aug.26,2014

“Buksan mo yung aircon”, utos ng babae sa akin habang nanood siya at ng kanyang mga kasama sa telebisyon.

Agad ko namang tinungo ang kina-lalagyan ng aircon at binuksan ito. Unti-unti nang lumamig ang paligid. Lumakas naman ang ingay na umaalingaw-ngaw sa loob ng silid.

Dahil sa ako ay naingayan, padabog akong tumayo at pinatay ang aircon. Napatigil sila sa kanilang kasiyahan at sabay-sabay na napatingin sa akin. Nagulat ako sa nanlilisik nilang mga mata at bigla akong natulala.

KRRAAANNG!

Haaay salamat. Iniligtas ako ng aking alarm clock.

Masarap maglakbay. Masarap magsulat. Masarap managinip. Tara na't pumikit muli.

Mahal Kita ! Mahal na Mahal

Isa, dalawa, tatlo ... hanggang hindi na mabilang ...


Iyon ang mga luha kong sa una’y paisa - isa lamang ang pagpatak subalit sa bawat salitang kanyang ibinibigkas ay mas lalong umiigting ang pagdaloy ng mga ito. Hindi ko mapigilan. Hindi ko maitago.

Sakay kami ng bus sa oras na iyon. Sa kalagitnaan ng byahe, bigla na lamang akong natulala , natahimik. Lumipad ang aking isip sa kawalan. Umasta ako na para bang pasan ang daigidig sa hindi mawaring dahilan habang nakatitig siya sa akin nang hindi niya rin alam ang gagawin. "May gusto ka bang sabihin?" , aniya niya . Muli ay natulala ako at tuluyan nang hindi makatitig sa kanyang mga mata na nagsusumamo ng kasagutan. Napagpasyahan kong umiling na lamang pagkat ako mismo'y hndi ko alam kung ano ang isasagot - alam ko subalit ayaw kong ipaalam.

Kasabay ng muling pag - andar ng bus mula sa isang bus stop ay ang muling pag patak ng aking luha. Sa pagkakataong iyon ay talagang pasan ko na ang daigdig at tila may napakabigat na bagay na dumadagan sa aking sugatang puso. Kung maari sana'y ayaw kong mapansin niya ang pag -agos na iyon subalit sadyang mapagbantay ang kanyang mga mata at kanya itong napansin. Pilit kong itinago ang pagpatak ng animo’y ng sa ulan ngunit makulit ito at nilabag ang aking kagustuhan. Pilit niya ring pinunasan ang aking mukha subalit pagalit kong ini - alis ang kanyang kamay. Maya - maya pa ay kinuha ko ang aking cellphone at nagtangkang itype na lamang ang kanina pa gumugulo sa akin. Subalit naduwag ako ! Muli kong itinago ang aking cellphone at unti - unting yumuko . Sa pag baba ng aking mukha ay ang pag-angat niya nito habang papaluhang iniulit ang "may gusto ka bang sabihin ?". Muli't muli , ako ay umiling . Inilabas naman niya ang kanyang cellphone at nag laro ng 4 pic 1 Word. Wala pang dalawang minuto ay kinuha ko ang cellphone na hawak niya at walang pakundangang ini-exit ang larong nilalaro niya. Napatitig siaya sa akin at nang matauhan ay agad ibinaling ang tingin sa itinatayp ko sa kanyang inbox.


"Ayaw kong makita kang masaya sa iba".

"Bakit nagseselos ka ?" , sabi niya matapos mabasa ang aking itinayp. Hindi ako sumagot nang tuwiran. Tumahimik ako tulad ng inaasahan ay muling nagtayp.

"Kaya natatakot ako na mawala ka".

"Gusto ko nang makipaghiwalay".

"Masyado na akong pabigat sa iyo".


Hindi siya sumagot matapos mabasa iyon. Wala ni isang salita ang lumabas mula sa kanyang labi. Agaran niyang kinuha ang kanyang cellphone mula sa aking kamay at hindi na binigyang pansin ang paliwanag na itatayp ko pa lamang. Padabog niyang inihiwalay ang kanyang katawan mula sa literal na pagkakagapos sa aking braso at unti - unti nang naglayo ang kanina lamang ay magkalapit na katauhan. Hindi makabasag pinggan ang katahimikang kanyang isinukli sa mga salitang huli kong binitawan nang pasulat. Kasabay ng kanyang reaksyon ay ang pagdaloy ng luhang mas malaki na ngayon ang butil kumpara sa mga naunang pagpatak. Yumuko ako at nagtakip ng mukha upang hindi makahalata ang ibang pasahero sa aking paghagulgol. Siya naman ay yumuko rin. Dama ko ang mga luhang pigil na pilit niyang itinutulak pabalik subalit pilit ding lumalaban palabas. Ilang minuto pa'y inakay niya ang aking mukha palapit sa kanyang dibdib at muli akong ginapos sa kanayang bisig.

Dinig na dinig ko ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso habang pinapakalma ang luhaan na ako. Ayaw niya akong bitawan. Hindi niya ako hinayaang pumiglas. Tanging ang alam niya lamang sa mga puntong iyon ay kulungin ako ng pagmamahal upang hindi ako tuluyang mawala. Hanggang sa nakarating na kami sa aming destinasyon nang hindi parin malinaw kung bakit kami umabot sa lagay na iyon. Hindi muna kami dumiretso sa sakayan ng jip pauwi .Habang naglalakad papunta sa S.M. , hawak niya nang mahigpit ang aking kamay. Maging ang aking braso ay nakaipit sa kanyang braso. Ayaw niya talaga akong kumawala. Hindi naman ako tatakbo palayo kaya ginantihan ko ng kapit ang kanyang pagkakakapit. Umupo kami sa food court at hindi magtama ang aming paningin. Animo'y bagong magkakilala na hindi makatignin sa isa't - isa. Naglaro na naman siya ng 4 Pic 1 word at muli , kinuha ko na naman iyon sa kanyang kamay. Natulala siya habang hinahaplos haplos ang bimpong hawak niya. Kasabay ng muli niyang pagyuko ay ang pagpatak ng luha mula sa kanyang mga mata. Hindi ko nakayanan ang tagpong iyon subalit kailangan kong hindi ipakita ang mga luhang nagbabadyang bumaha. Pinunasan ko ang kanyang luha at naglakad na kami patungo sa sakayan.

Mahigpit na paghawak na naman sa aking kamay ang kanyang ginawa. Hindi niya ako binitawan maging sa loob ng jip. Para siyang batang nakakapit sa ina at takot mawala. Bumulong siya na pasigaw sa aking puso "Mahal na mahal kita". Tumango na lamang ako pagkat patuloy na ang pagdaloy ng aking luha. Basa na nga ang bimpong hawak ko . Hindi ko alam kung paano iaangat ang aking ulo mula sa pagkakayuko pagkat pinagtitinginan na ako ng ibang pasahero. Gayunpaman, wala nang mas titindi pa nang marinig kong sinabi niya nang kami ay makababa na ang mga salitang ito : "Mag iingat ka lagi ha". Kung kanina ay timba lamang ang pwede kong mapuno ng luha, ngayon ay natitiyak kong drum na. Pilit niya akong pinatahan habang nabuhos ang malaks na ulan at nakisabay din ang aking pag - iyak - walang tigil. Malapit na kami sa aking bahay nang sabihin niyang , "Wala na ba talaga tayo?". Hindi ako sumagot. Basang basa na kami ng ulan. Limang hakbang na lang ang nalalabi. Isa , dalawa, tatlo, apat, lima ... "Kalimutan mo na ako", iyon na lamang ang aking nasambit.

Tandang tanda ko pa ang kanyang postura, ang kanyang pagkakatayo nang marinig niya ang mga salitang iyon. Saksi ang ulan. Saksi ang dilim , ang hangin na tila may poot din. Sabay ulit niya ng "Ingat ka lagi". Para akong babagsak. Gusto kong himatayin . Gusto kong mamaatay sa mga oras na iyon. Kumatok ako sa aming gate nang may nangingilid na luha sa aking mata. Nakayuko akong pumasok upang hindi nila mahalata na ako'y umiiyak. Agad - agad akong naghilamos upang maibasan ang literal na hapdi sa aking mukha. Pagpasok ko ng kwarto ay biglang bumagsak ang aking katawang - lupa sa kama. Gusto kong mawalan ng malay subalit hagulgol ang nagawa ko. Hindi pwdeng lakasan ang pag ngawa sapagkat walang dapat makaalam.

Sunod - sunod na pumasok sa tuliro kong isip ang lahat ng aming alaala . Pitong buwan kaming nagsama na puro halakhakan, hagalpakan , harutan at kulitan. Madalas kaming mapagkamalamang magkapatid dahil magkahawig daw ang aming mukha. Nakilala ko siya bilang CAT officer ko noong hayskul. Crush ko siya noon at ganoon din pala siya sa akin. Nang magkolehiyo ay nagtungo ako ng Laguna at siya naman ay sa Dumaguete upang mag - aral. Makalipas ang dalawang taon , sa kasamaang palad ay pinauwi ako dito sa Cavite dahil nagkasakit ako sa Laguna. Lingid sa aking kaalaman ay hindi rin pala niya tinapos ang nauna niyang kurso kaya't bumalik din siya dito. Nauna lang ako ng anim na buwan. Ang mga sumunod na tagpo ay nang muli na kaming magkita sa Indang, Cavite. Hindi ko alam kung aksidente o talagang sinadya ng panahon na magtagpo at mag-aral kami sa iisang unibersidad. Sa madaling salita, muling umusbong ang itinagong pag-iibigan na dalawang taon na ang nakararaan. Naging masaya , makulay at kakaiba ang pagsasama naming dalawa. Kaya't sino ang mag-aakala na magtatapos kami sa dahilang hindi malaman.

Sa patuloy na pagdaloy na aking luha at pagsikip ng aking dibdib ay napagtanto kong kasalanan ko ang lahat. Nag-iba ako sa paraang hindi ko napansin. Napabayaan ko siya kaya't ang pakiramdam ko’ynahihirapan na siyang pakisamahan ako - isa akong pabigat at walang kwetang kasintahan. Doon naging malinaw na nakipaghiwalay ako dahil ayaw ko siyang nahihirapan. Nakipaghiwalay ako dahil sa sobrang pagmamahal na ayaw kong makaramdam siya ng sakit na siya naman palang normal sa isang relasyon. Akala ko tapos na. Akala ko wala na. Pero sadyang akin talaga siya at ako ay sa kanya. Natapos anag pagluha, natapos ang pag-iyak nang sabihin ko sa kanya sa text na "Hindi ko kaya . May pag-asa pa ba?" Naramdaman ko sa pagkakataong iyon na abot langit ang kanyang pasasalamat nang magbago ang aking pasya. Ngayon, hindi ako makatulog kaya naisulat koi to. Tinulugan niya kasi ako. Marahil ay pagod at mugto ang kanyang mga mata ngayon kaya bumigay at nakatulog. Walang mapaglagyan ng saya ang aking puso sa huling parte na ito sapagkat alam ko na may bukas pa para sa amin. Muli ko pang maririnig ang kanyang tinig. Sa kanyang pagtulog ay ang aking paggising kasabay ang pangarap na patuloy naming bubuhayin. "Mahal kita! Mahal na mahal !”

Kalma lang !

Litong lito ako noon sa mga kaganapan sa buhay ko nang minsan akong mabigo dahil sa inakala kong maling desisyon. Pinaniwalaan kong “times up” na. Kung may hihigit pa nga sa deskripsyon na “binagsakan ng langit at lupa”, dun ako. Pero nalimutan kong may “timetable” pala ang bawat tao. Naroon ang tamang panahong itinakda. Hindi ko lang inalala, kaya ayun – plakda nang bongga. Sa patuloy na pag-takbo ng oras, patuloy din ang pag-ikot ng buhay. Pero di mo ba napapansin, na habang tumatagal, bumubilis din ang lahat. “Instant” ika nga. Paano, mainipin ang tao kaya gagawin ang lahat kumaripas lang. Pati nga ang simpleng bagay, apektado. Pero lingid sa kaalaman ng marami , di lang naisasantabi ang salitang “pagtitiis”, kundi bagkus, natatabunan din ang tinatawag na “God’s perfect timing”. Pag-aaral sa isang Theology school ang talagang nais ng puso ko. Tumagal na ako doon ng isa’t kalahating taon pero heto ako at nasa CvSU. Halos manumpa na ako ng tao na naging dahilan ng lahat. Di ko kasi matanggap na naging ganoon ang takda ng buhay. Hanggang sa naunawaan kong may ibang plano ang Diyos para sa akin. Maaring di ko pa matunghayan ang tunay na kadahilanan ngayon, pero naniniwala akong sa panahon ng Diyos ay masusumpungan ko yun. Di naman kasi agad-agad masasabing yun na talaga. Minsan kailangan mo ding tantsahin ang bawat tagpo. Balansehin ang bawat eksena at higit sa lahat dumipende sa tamang kalooban. Mahirap yun. Sobrang hirap. Lalo na pag may iba kang gustong gawin. Papaburan ka ng panahon pero ang di mo alam, pansamantalang kaligayahan at kapayapaan lang ang dulot nito. Pagkatapos nun, wala na. Huli na! Minsan sa pagmamadali, akala mo mauubusan ka ng oras. Wala namang masama dun e. “Time is gold nga di ba. Pero mayroong iba’t – ibang sagot sa mga bagay na gusto mong mangyari. Pwedeng “Oo” pwede ring “hindi”.Minsan makaririnig ka pa ng “maghintay”. Pero kung minsan mas kinakailangang “baguhin”. Hindi naman kasi sa lahat ng pagkakataon ay sasang - ayunan ang sariling kagustuhan. May kalooban ang Diyos para sa bawat isa at yun ang kinakailangan mong maunawaan – na ang lahat ay nakatakda sa tamang panahon, tamang oras, tamang timing. Ang importante lang, matuto kang maghintay at manampalataya kang magandang bukas ang muling sisilay. WAG KANG ATAT. “Kalma lang po”.

Serve Me Forever

"Serve Me Forever"

Lie no longer prostrate, bind not with fear.
“I have seen no effect, tired of shedding a tear”.
Hold on my child, don’t lose your gear.
Rise and stand. Come here, come near.

When things go wrong with your little farm,
I’m here to keep you out of unseen harm.
Lean on my child, shelter in my loving
Rise and stand, be an alarm.

You cannot win everybody, but there is someone
If you fail, weep for yourself and blame none
Just keep on my child, a work is to be done.
Rise and stand, hope is not yet gone.

You are my chosen, created to be my minister
Given a work to accomplish, be not a time waster.
Go on my child, with that purpose, be a finisher.
Rise and stand, serve me forever.

Nakaw na Sandali

Nakagigimbal man ang mga eksena, ang ating magigiting na sundalo ay patuloy parin ang pagpapatunay ng kanilang pag-ibig para sa bayan. Pag-ibig na kahit sariling buhay ay kayang isugal at nakahandang yakapin ang kamatayan para sa ipinaglalaban. Bakbakan sa Zamboanga ang kasalukuyang laman ng balita. Subalit minsan na bang sumagi sa iyong isip na sa likod ng kahang-hangang katapangan ay naroon naman ang mga luhang nangingilid na kung loloobin ay tuluyang dadaloy dala ng takot at pangamba? Paano kaya kung isa ka sa malapit sa mga sundalong ito? Paano kung kapamilya ka? Mananahimik ka nalang ba o isa ka rin sa mga luluhod para sa kanila? Sundalo ang tatay ko. Wala pa ako sa mundo, danas na niya ang gyera. Normal na lang ang pagdanak ng dugo. Ang pagsabog ng bomba ay parang sa bagong taon lang at ang malalamig na bangkay ay malapitang nasaksihan ang pagbulagta. Isa lamang ako sa mga “anak” ng naglipanang sundalo sa buong mundo. Lumaki nang malayo sa kanya. Kinasanayan nang walang ama. Labis ang aking paghihimutok tuwing sasapit ang mga mahahalagang araw ng buhay ko. Mga araw na tanging sa isip ko na lamang siya nakakasama. Di ko noon maintindihan. Kay hirap maunawaan. Bakit niya pa kailangang unahin ang iba para paglingkuran? Bakit kailangan niya pang lumayo? Anong meron sila na wala ang pamilyang siya mismo ang bumuo? Sa kanyang pagtalikod mula sa aming pintuan hanggang sa di ko na matanaw maging ang kanyang anino, isa isang pumapatak ang aking luha habang pinagmamasdan ang balisa kong ina. Subalit, dumating ang panahong ang minsang di pangkaraniwan sa pakiramdam ay naging kwento na lamang at tuluyan nang nakasanayan. Nagulat pa nga ako sa minsang biglaan niyang pag-uwi. Sa kabila ng lahat ng tampo at galit na namuo sa puso ko, dumating pa rin ako sa puntong ipinaunawa ng Diyos kung gaano ako kapalad na magkaroon ng ganoong ama-SUNDALONG AMA! Nanariwa lahat habang lumuluhang yakap ko siya. Mga ala-ala ng isa o dalawang oras niyang pag-uwi sa isang buwan; pag karipas ng pagtakbo sa ospital pag inaatake ako pero mga prutas nalang ang aking magigisingan dahil pinabalik na siya sa kampo; mga panahong halos sumigaw ako sa tuwa dahil kasama ko siyang humahagalpak sa pagatawa at nakikipagharutan pa subalit maya-maya’y tila bulang naglaho dahil ipinatawag ng opisyal. Higit nang magtapos ako ng elementary na halos mabali ang aking leeg sa pagtanaw sa kanya pero wala – wala talaga ! Mas lumaki ang patak ng aking luha nang muli kong sariwain ang pinakaiinisan kong araw, ang aking kaarawan. Selebrasyong halos ayaw kong magpakasaya sapagkat sa tuwing lahat ay nailigpit na at mata ko’y pikit na, bigla na lamang dumadampi ang isang halik sa aking noo sabay sabing , “Happy Birthday anak, pasensya kana at nahuli si Tatay.” Tulog tulugan ang aking tenga pero tumatagos sa puso tuwing kanyang sinasambit. Lahat ng iyon ay waring balang tumama sa sarado kong isipan at bumukas kayat ako’y natauhan. Mahal na mahal ako ng aking ama. Binuhay niya ako sa paraang marangal at maipagmamalaki ko. Walang dapat ikagalit. Walang pero pero. Unti-unti ko nang nauunawaan na kaakibat ng kanyang pagiging anak ay ang katotohanang ano mang oras ay maari siyang bawiin ng nasa itaas. Katotohanang di ko man pinangarap ay kailangan ko paring tanggapin pagkat ito ang dikta ng buhay. Kayat sa mga tulad ng ganapan ngayon sa Zamboanga, dama ko ang hirap. Hindi lamang sa mga sundalong naroon, kundi maging sa kanilang mga mahal sa buhay. Akala mo madali lang ? Akala mo ganun ganun na lang? Maaring sa iyo’y sapat nang malamang may mga tulad nilang lumalaban - para sa bayan , para sa kapayapaan. Subalit alalahanin ding mayroong araw-araw nagsusumamo at walang humpay na bumibigkas ng panalangin para sa kanilang kaligtasan. Mga tulad kong umaasa sa pangmatagalang kasiyahan kapiling siya subalit hanggang ngayo’y nagtatyaga sa mga “nakaw na sandali.”

Citrus Skin

Year 1911, a stuntman named Bobby Leach put himself in a special metal drum and jumped from Niagara Falls down the water. He got small scars but went out of the drum alive to tell this story. With a lot of preparations, he made this extraordinary thing successful. Long years ago, while he was walking in New Zealand, he stepped on a “citrus skin”, slipped and fell down which caused to break his leg. He was brought in the hospital due to complications and so, he died. “Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall.” -I Corinthians 10:12 “Ang nag-aakalang siya’y nakatayo ay mag-ingat na baka siya’y mabuwal.” No matter how strong you hold on, still, there will come a time that you’ll fall. No matter how prepared you are and already gained strength to face tears and scars, still, you’ll pop off. Because no matter how loud you’ve shouted that you’ve lived through those horrors, if you did it for your own glory, then you’ll be DEAD! That stuntman passed away just because of a “citrus skin”. No one expected it, even himself. But God allowed it to tell you something and be reminded of these three: 1. Take HEED - A state of being “aware”. 2. Take HIM - Read your Bible and pray. 3. Take NOTE - Listen to your authorities. We’re in a world that “tomorrow” is a surprise. You can’t date your own death, even one’s exact birth. But one thing is for sure that everything happens for a purpose. Satan keeps on dropping citrus skin on your way. As you step, take heed, take Him, and take note. For you’ll never know where he placed one. He’s a wild old fox playing tricks on you. Mind those little acts that can be turned into sin. They may seem too small, insignificant, but wait until you’re gone. So please, magnify your eyes for a citrus skin.

"Peks Man, Mamatay Man"

Paano kaya kung abutan ka ng isang "regalo"? Yung tipong nasa isang malaking box at nakabalot pa ng pagkabonggang-bongga pero pagdating ng panahon ay bawiin sa iyo? Di ba't nakakabanas? Ang sarap sigurong ibato sa kanya at kung nagkataon ay baka masaktan mo pa.

Pero wag ka, sa buong buhay ko, minsan akong nakatanggap ng isang REGALO. Regalong di matutumbasan ng pilak, ginto at kahit na magkanong halaga. Di Niya rin ito babawiin at pababayaran. 'Ba naman pagkayamanyaman ng nagbigay e. Ang kagandahan dun, di lang naman talaga para sa akin 'to. Ngayon iaabot ko rin sa'yo. Ang tanong, tatanggapin mo?

Ayon sa nasusulat, Roma 6:23 , "...ang regalo ng Diyos ay buhay na walang hanggang kay Kristo Hesus na ating Panginoon."

Oo, lahat tayo ay nanaisin ang regalong ito na sa langit lamang makakamtan. Subalit, ang katotohana’y lahat tayo ay makasalanan, ( Roma 3:23, “Sapagkat ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos”). E ano naman kung tayo ay makasalanan? Kaibigan, may kabayaran ang ating kasalanan - “…kamatayan” at matutukoy ito sa dalawang uri: 

Pisikal na Kamatayan - pagkahiwalay ng kaluluwa sa katawan.

Espiritwal na Kamatayan - pagkahiwalay ng tao mula sa Diyos

Kamatayang espiritwal ang usaping ito. Ang ating kaluluwa ay nahahatulan ng walang hanggang kaparusahan sa impyerno - lugar na may apoy at uod na hindi namamatay. Mayroon ding matinding kadiliman pagkat ito’y lugar ng pagdurusa at paghihirap. (Pahayag 21:8) Sa madaling salita, lahat tayo ay patutungo dito. Lahat ay ipinanganak nang makasalanan at walang perpekto, alam mo yan !

Pero may isang malaking PERO. Mahal ka ng Diyos. At dahil sa pagi-ibig na ito, binigay Niya ang Kanyang bugtong na anak na si Hesus. Nadanak ang Kanyang dugo sa krus ng kalbaryo upang tubusin ang ating mga kasalanan. Iyan din ang naging paraan upang tayo’y hindi na mahatulan sa impyerno. Sumampalataya ka na si Hesus ay namatay inilibing at muling nabuhay. Ipikit ang mga mata, iyuko ang ulo at kausapin Siya nang ganito:

“ Dakilang Diyos inaamin ko na ako ay makasalanan at karapat dapat sa impyerno. Subalit, pingsisisihan ko po ito at tinatanggap Kayo sa aking puso bilang sariling Tagapagligtas. Salamat po sa buhay na walang hanggan at katiyakan ng langit. Sa pangalan ni Hesus, Amen.”

Juan 1:12, “Datapwat ang lahat ng tumanggap sa Kaniya ay binigyan Niya ng kapangyarihan na maging anak ng Diyos, sila na sumamplataya sa Kaniyang pangalan.”

Maraming salamat sa buong puso mong pagtanggap sa regalong ipinagkaloob ng Diyos sa iyo. Ngayong ANAK ka na Niya, ito’y panghabang buhay na. Sa langit na tutungo ang iyong kaluluwa. Magkasala ka man, tulad ng sa magulang at sa anak, anak parin at magulang parin ano man ang mangyari.

Oops, teka ! Speaking of, may magulang ka pa nga di ba? May mga kapatid, kamag-anak maging kapitbahay at iba pang kakilala. Bakit di mo umpisahang abutan din sila ng meron ka. Ano mang oras ay maaring dumating ang tinatawag na “kamatayan” at hindi aksidenteng mabasa mo ito, bagkus itinakda upang maibahagi mo rin sa iba. Walang nananatiling may hanging inilalabas sa ilong. Kaya’t habang may pagkakataon pa, wala nang hiya - hiya! Marami pa sila. Huwag sarilihin ang regalong minsan ding ibinahagi sa iyo. Spread like disease ang tema pagkat ang katiyakan ng langit ay napakahalaga. Doon lamang kasi matatagpuan ang regalong kanina ko pa binabanggit. Meron ka na nito di ba? Aba’y ano pang ang hinhintay mo? Galaw-galaw na!

“A special gift for you. Wala yang bawian. Peks man, mamatay man.”